سلام ؛

شعر ابلیسگاه را در شب عاشورای امسال 28/10/86 سرودم و در 20 بند بود که به درخواست یکی از دوستانم 8 بند آن را فعلا حذف کردم و در وبلاگ قرار نمی دهم . به همین خاطر اگر بین برخی از بندها هماهنگی خوبی وجود ندارد امیدوارم به کمال خودتان ببخشید .

دعوتت کردم شبی با من بمان

شب های شهر من

جشنباران است ؛

حوریان اینجا همه

رایگان می رقصند ؛

اینجا فراوان می توان دید

عروسک های کوکی را

و حیوانات دست آموز

آلت دست هوسبازان

فراوانند .

دعوتت کردم شبی با من بمان

اما بدان

در شهر من

گرگان لباس میش می پوشند ؛

لانه ی افعی به دوش مردهاست

لانه ی آن جغد شوم قصه ها اینجاست

اینجا ؛

 باغ وحش است .

دعوتت کردم شبی با من

اما بدان

در شهر من

مهمان حبیب شیطان است .

اینجا

سلام ؛

مثل همیشه بدون مقدمه چینی میرم سر اصل مطلب ؛ امسال هر چی فکر کردم با چه شعری فعالیت وبلاگم رو در سال 87 آغاز کنم فکرم به جایی نمی رسید تا اینکه توی دفتر شعرم چشمم افتاد به اولین شعری که سروده ام گفتم این شعر چون اولین شعرم بوده و منجر به تولد زبانم به سبک دیگه ای شده برای اولین پست سال 87 بذارم . ضمن اینکه موضوعیت و محوریت امام مهدی (عج)  که در این شعر به چشم میخوره بهانه ی دیگه ای برای تبرّک جستن از ایشون توی سال 87 شد .امیدوارم به خاطر ضعف های ناشیانه ی این شعر منو ببخشید .

==============================

دستای خسته ی من

چشمای گریون تو

زخم کاریِ زمان

قلب تاریخو شکست .

منو تو چه بی صدا

قفل سنگین قفس

وسط سینه ی ما

از دریچه ی زمان

بس که بی نفس شکست .

شب تاریک زمونه

ژنده پوشیِ من و تو

قبای سنگین من

بس که پاره پاره بود

وسط میدون عشق

باز هم به گِل نشست .

توی دشت و این همه گُل

گناه تو هم همینه

اگه ما سکوت کردیم

اگه ما توی قفس ها

خودمونو حبس کردیم

تو بگو چگونه شب را

به سحر به خواب کردی ؟

اگه من رفتنیم

اگه تو می مانی

پس به من بگو ببینم

توی قرن دود و آهن

تو حلولِ مرز نوری

یا شقایق خیالی ؟

هر که هستی

هر چه هستی

از دریچه ی دل من

به جهان ماورایی

همه چشم ها گشودی

همه درب ها ببستی

                                  شعر : فانی "اکبر سپهری"

                                       یا علی مدد

روزگاری من و او

در حرمی امن

که تنها بودیم

من به او می گفتم ،

او به من می خندید

عقل ها رفته به باد

یادمان نیز نبود

در کدامین دنیا

زندگی می کردیم ؛

بس که با هم بودیم

لحظه ها می مردند

شکر و شعر و شراب

شادی و شور و شعف

غرق در بوالهوسی

من برایش خواندم

شعر وحشی*

و چه زود

همه آنها را

از بَر شده بود .

آنقدر شاد ،

یادمان هیچ نبود

لحظه تلخ فراق

تا ابد قانون است.

چشم بر هم زدم و

تکیه دادم به درخت

به خودم می گفتم

پشت کرد او به چه سود ؟

پشت کردند چرا ؟

من دگر قالب دیروز نمی گردم باز

اشتباه از من بود

تجربه گفته به من

چه کسی پشت کند می میرم

چه کسی پشت کنم می ماند .

                               شعر : فانی "اکبر سپهری"

                                       یا علی مدد

* منظور از شعر وحشی همان اشعار شور انگیز وحشی بافقی است

با توجه به فرا رسیدن فصل امتحانات و سر و کله زدن با دانش آموزام برای آماده کردنشون همچنین حضور در سایت همدردی خیلی وقت بود که آپ نکرده بودم و دلم برای وبلاگ و دوستان بلاگیم تنگ شده بود . امیدوارم بنده رو فراموش نکرده باشید .

توی این پست هم مثل دو پست قبلیم از اشعار خودم میذارم و منتظر راهنمایی های سازنده ی شما میمونم .

××××××××××××××××××××

قطره ای از عشق می خواهم ...

نمی بخشد کسی

لحظه ای پر مهر می خواهم ...

نمی خواهد کسی

یک نفس با شور می خواهم ...

نمی رقصد کسی

پرتوی از نور می خواهم ...

نمی بیند کسی

وزشی از باد می خواهم ...

نمی جنبد کسی

من فقط یک یار می خواهم ...

نمی آید کسی

یک قمار تازه می خواهم ...

نمی بازد کسی

از شراب ناب می خواهم ...

نمی ریزد کسی

هر کسی در لاک خود سر را فرو برده

من پر از احساسم

نمی فهمد کسی

خوب گفتی سهراب :

                        " دل خوش سیری چند ؟"

                                                                   شعر : فانی " اکبر سپهری"

                                                                               یا علی مدد

سلام .

با توجه به پیشنهاد دوستان عزیزم که از این حقیر خواستند تا اشعار خودم را در وبلاگ بگذارم ، بنده هم تعدادی از اشعار عمومی ام را در قالب چند پست ارائه می دهم . طبیعیست که با توجه به اینکه بنده شاعر نیستم منتظر هر نوع نقدی از بازدیدکنندگان محترم هستم .

به تکرار غم مولا